خلاف طریقت بود کاولیا
تمنا کنند از خدا جز خدا
گر از دوست چشمت بر احسان اوست
تو در بند خویشی نه در بند دوست
تو را تا دهن باشد از حرص باز
نیاید به گوش دل از غیب راز
حقایق سرایی است آراسته
هوی و هوس گرد برخاسته
نبینی که جایی که برخاست گرد
نبیند نظر گرچه بیناست مرد
موحد اگر زر بریزی برش
ویا تیغ هندی نهی بر سرش
امید و هراسش نباشد ز کس
بر این است بنیاد توحید و بس
گر رنج پیش آید و گر راحت ای حکیم
نسبت مکن به غیر که اینها خدا کند
رو بمیر ای خواجه قبل از مردنت
تا نباشد زحمت جان کندنت
آن چنان مرگی که در نوری روی
نی چنان مرگی که در گوری روی
عراقی، چون نهای خرم، گرفتاری به دست غم
فغان کن بر درش هر دم، که ای غمخوار، دستم گیر
در دود ِ من آهی بکش، آن آه ِ تو طوفان بود
از آه ِ طوفانی ِ تو، آتش شود این دود ِ من
من شیشهام سنگی بزن بر سینهام طبلی بزن
من ساز ِ بی خوانندهام بر بند ِ من چنگی بزن
آن لب تویی من همچو نی، من خامش ِ بیچارهام
لب بر لبم بنشان، بزن، من ساز ِ تو، تو زخمهزن
پنهان به دل اندر شدی بر بام ِ من تو بر شدی
من خانهام، خالی شدم، ای سارق ِ چالاک من
خالی منم، جام ِ غمم، در من خیال ِ صد شراب
از در درآ ای یار ِ من، پر کن مرا، پیمانهام
من آتشم آهی بکش، در هیمهام بادی بکش
بی تو، من ِ بی معنیام، در من بیا معنای ِ من
مقدار یار هم نفس
چون من
نداند هیچ کس
ماهی
که بر خشک اوفتد
قیمت بداند
آب را
