سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی
دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی
چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو
ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی
زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت
صعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمی
در طریق عشقبازی امن آسایش بلاست
ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی
اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست
رهروی باید جهانسوزی نه خامی بی غمی
آدمی در عالم خاکی نمیآید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت وزنو آدمی
گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق
کاندرین طوفان نماید هفت دریا شبنمی
در نسخه آقای ابوالقاسم غنی دو بیت دیگر هم هست که شما ننوشتید
با سلام میشه تفسیر شعر را به ایمیلم sendکنید با تشکر
خوب است اگر همراه با تفسیر باشد خیلی بهتر میباشد. زیرا وقتی میخوانی بیشتر لذت میبری . سپاسگزارم.